In memoriam broeder Gregorius Caron
Broeder Gregorius Franciscus Petrus Antonius Caron
Geboren te Den Haag 22 - 11 - 1919
Ingetreden 22 - 01 - 1939
Eerste professie 15 - 08 - 1940
Eeuwige professie 15 - 08 - 1943
Overleden te Huijbergen 28 - 12 - 2008
Br. Gregorius Caron (hij had zijn kloosternaam overgenomen van zijn oom Br. Gregorius Hazebroek z.g.) was een man van principes. Dit zowel op religieus als op onderwijs gebied.
Hij hield van orde en tucht en dat straalde hij ook uit. Als religieus hield hij zich aan de Regels en voorschriften en dat kwam ook in het onderwijs tot uiting. Van huis uit was dat hem al vroeg bijgebracht. Zijn vader was ambtenaar en hij voerde stipt uit wat hem was opgedragen.
Br. Gregorius stond voor zijn taak. Hij was een echte schoolmeester en als hoofd van de school verlangde hij zowel van het personeel als van de leerlingen dat zij zich met hart en ziel voor hun taken zouden inzetten. Bij de inspecteur stond zijn school hoog aangeschreven. Br. Gregorius was daar trots op. De vernieuwingen in kerk en maatschappij, gingen ook aan de kloosters niet voorbij. In vele kapittels werd aan de vernieuwing vorm gegeven. Voor Br. Gregorius was het tempo waarop dat alles gebeurde te snel. Op vakantie in Oostenrijk vond hij nog een klimaat waarin hij zich thuis voelde. In die landstreek van Oostenrijk waren de vernieuwingen niet zo heftig als in Nederland.
De buitenschoolse activiteiten van Br. Gregorius bestonden uit toneelspelen (hij vervulde menige glansrol), zorg voor de stille armen, begeleiding van leerlingen en de drumband. Met die laatste activiteit maakt hij furore. Na zijn pensionering zette hij zich in op het missiebureau van het Bisdom Breda. Daar kon hij zijn horizon verbreden. Doordat hij in contact kwam met andere culturen en godsdiensten. Vooral de beleving ervan sprak hem aan.
Bij het klimmen van de jaren kwamen de lichamelijke ongemakken. De gang naar het ziekenhuis werd hem vertrouwd. In die periode heeft hij veel geleden. Soms lichtte Br. Gregorius iets op van zijn innerlijk leven. Hij liet dan een andere kant van zijn persoonlijkheid zien. De behoefte aan rust deed hem besluiten naar Huijbergen te gaan. De goede verzorging deed hem goed. Br. Gregorius was een dankbare patiënt.
De laatste weken van zij aards bestaan lieten zien dat hij aan het eind van zijn krachten was. Op de feestdag van de H. Familie is hij, nadat hij de Communie ontvangen had, vredig ingeslapen.
Aan een rijk gevuld religieus leven kwam een einde. In geloof mogen wij aannemen dat Br. Gregorius is opgenomen in het grote gezin van de H. familie.
Reeds vroeg in zijn lange leven koos Br. Gregorius voor het kloosterleven als broeder van Huijbergen. Dat deze keuze een welbewuste was moge blijken uit de trouw waarmee hij zijn leven als religieus inrichtte en beleefde, tot en met zijn laatste dagen toe. Met een bewonderenswaardige trouw en toewijding verzorgde hij zijn gebedsleven en hield hij zich op de hoogte van het kerkelijk wel en wee. Illustratief hiervoor is dat hij tijdens zijn drukke activiteiten als onderwijzer, hoofd van de school, leider van een drumband, nog tijd vrij maakte om zijn diensten aan te bieden in de parochie. Zowel zijn broeder zijn als zijn onderwijsschap beleefde hij met toewijding en grote inzet. Niemand die zo trouw de kapel bezocht als hij. De vaste gebedstijden, met als hoogtepunt de Eucharistieviering, waren de ankerplaatsen op zijn koers naar het ten volle beleven van zijn kloosterideaal.
Dat hij als onderwijzer en hoofd van de school meerdere malen van locatie moest wisselen deerde hem niet: hij bleef zich met volle ijver inzetten voor zijn leerlingen. En met de andere school nam hij dan ook de drumband mee over. Ook de religieuze gemeenschap mocht van zijn gaven van hart en handen profiteren. Hij zorgde vele jaren voor allerlei kleine maar belangrijke zaakjes in huis en vooral de jaarlijkse kerstviering gaf blijk van zijn creatieve en technische handvaardigheid. Hij oogstte alom bewondering voor de fraaie werkstukken. Zijn nauwgezette boekhouding maar ook zijn attente aandacht voor de medewerkers op het kantoor maakten hem daar zeer geliefd. Ook naar zijn familie toe is hij altijd vol aandacht en belangstelling gebleven.
Iedereen die hem gekend heeft zal zich hem als een beminnelijk en attente man herinneren. Moge hij na dit actieve leven rust vinden bij God.
