In memoriam broeder Faustinus henken
Broeder Faustinus (Franciscus Henken)
Geboren te Amsterdam: 3 april 1934
Ingetreden: 24 januari 1954.
Eerste professie: 15 augustus 1955.
Eeuwige professie: 15 augustus 1960.
Overleden te Huijbergen: 29 juli 2009.
Broeder Faustinus of de "Faust", zoals vele medebroeders hem noemden, is niet meer, deze stille, bescheiden en steeds op de achtergrond blijvende medebroeder. Faustinus, die het geduld en de rust kon opbrengen om eindeloze en vaak nog maar weer eens vertelde verhalen en oeverloze gesprekken van ons te aanhoren en dan rustig bij je bleef zitten. Vaak maakte hij dan geestige opmerkingen tussendoor waar hij zelf ook smakelijk om kon lachen.
Als we terugkijken op het leven van broeder Faustinus dan kunnen we hem typeren als een zachtmoedige 'stille genieter'. Intens kon hij genieten van de klassieke klanken voortgebracht door grote componisten die hij allen bij naam kende. Genieten kon hij ook van vele films waarvan hij de filmproducenten, regisseurs en acteurs/actrices zo op kon noemen. Hij spaarde dan ook filmrecensies van de films die voor hem de moeite waard waren om te bekijken. Hij had een fabelachtig goed geheugen wat niet altijd plezierig voor hem was, want ook de minder aangename ervaringen onthield hij en deze wierpen een schaduw op zijn leven. Het maakte hem soms angstig en ontwijkend. Voorkomen was immers beter dan genezen.
De Faust ging graag op reis met de trein, de bus of de auto. Hoe verder hoe liever. Hij deed dan niets anders dan naar buiten kijken en in zich opnemen wat er aan moois te zien was. Zo vroeg mogelijk vertrekken en zover mogelijk weg en zo laat mogelijk thuis. Dat was het stille genieten van de Faust. Op de vrije reisdagen dagen bezocht hij dan ook zijn familie.
Ze zeggen wel eens 'Stille wateren hebben diepe gronden'. Als dat zo is dan mag ook br. Faustinus daartoe gerekend worden. Die diepe gronden kwamen dan soms tot uiting in rake humoristische opmerkingen, een hoofdschudden, een schaterlach.
Br. Faustinus heeft verschillende jaren als onderwijzer in de klas gestaan: in Bergen op Zoom, Hulst en Oosterhout. De leerlingen mochten hem graag maar het lesgeven ging hem niet al te best af. Op eigen dringend verzoek is hij uit het onderwijs gestapt en werd een zeer geziene medewerker in het onderwijsbureau te Bergen op Zoom. Daar ondervond hij volop erkenning en vriendschap. Vriendschappen waar hij intens van genoot.
Na zijn pensioengerechtigde leeftijd bleef hij daar doorwerken tot zijn zeventigste jaar. In Ste.- Marie te Huijbergen nam hij de zorg voor de bibliotheek op zich en presteerde het om duizenden titels in te voeren in de computer.
Gelukkig is Faustinus heel lang gezond en actief mogen blijven. De laatste paar jaren werd hij echter ernstig in zijn vrijheid en bewegingsmogelijkheden beperkt door hersenproblemen die steeds ernstiger werden. Maar zoals de Faust was, hij verdroeg dit in alle rust en klaagde nooit. Toen het snel bedreigender werd en hij bijna niets meer kon, heeft dat gelukkig voor hem, niet lang geduurd.
Nu is hij dan eindelijk thuis, daar waar er volop muziek, engelengezang en vriendschap is. Hij is daar zeker ontvangen met een hartelijk, welkom thuis broeder!
Br. Reginald,
Br.Nico
Br. Michael
